Akira Rabelais : Spellewauerynsherde

1382 Wyclif Gen. ii. 7
And spiride in to the face of hym
an entre of breth of lijf.

1390 Gower Conf. II. 20
I can noght thanne unethes spelle
that I wende altherbest have rad.

1440 Promp. Parv. 518/2
Wawyn, or waueryn, yn a myry
totyr, oscillo.

1483 Caxton Golden Leg. 208 b/2
He put not away the wodenes of his flessh
with a sherde or shelle.

1559 W. Cuningham Cosmogr.
Glasse 125 Within which draw an other
Circle, a finger bredth distant.

(Gorgeous curves lovely fragments
labyrinthed on occasions entwined charms,
a few stories at any longer sworn to gathered
from a guileless angel and the hilt edges
of old hearts, if they do in the guilt
of deep despondency.)

1671 Milton Samson 1122
Add thy Spear, a Weavers beam,
and seven-times-folded shield.

1526 SKELTON Magnyf. 1664 Yf it lyke you that I myght rowne in your eyre.

The Wire, BBC, Aquarius Records,
Igloo Magazine, Other Music, Textura, Paris Transatlantic

        1340 Gaw. & Gr. knt 471
        Wel by-commes such craft
          vpon cristmasse

Waueryn, Fennesz 1583 Leg. Bp. St.
Androis 46 The plesant plane-trie
will the leavs vnfauld With fairest
schaddow to save the sone in symmer.

se nourrissant souvent de rêves
liquides et tout à fait semblables
à des feuilles endormies,
voici mes sept sœurs ensemble.

Spellewauerynsherde
carefully questions unraveled in their answers
upon polite observation, dipping and drawing
untempered charms and it will not love me
any more if I thought your speech charming,
did I not know you till I will unsay
the spell that holds me there...
how odde soever your braines be
or your wisedomes make your heart
is filled with tears, and she said
"you must do exactly as I tell you."

scratched across and walks away, with that she
carefully washed all darkly translucent in their
wavering shadows, clings and clinging,
neuer giues to truth and vertue
that which simpleness and merit purchaseth,
and lay ages drop unto it as were rain.

all round the months and years
the sounds and seas with all winds,
if silent why while her song she chanted:

  thine peynes rykene hit
  were long, ne may hem tellen
  spelle ne song, wawyn or waueryn,
  yn a myry totyr who techeth a fool
  as that glueth togidere sherde

that it was likely to be good and made
lamentation saying, "my dear child I am now
or rather as I mean to do in mine and did I not
know you till I will unsay the spell that
holds you here..."

such was Circe's once, of all his streinght,
drives his raging horses down the sky and makes
a dusk of dawn. So turns she every man the wrong
side out and never gives to truth and virtue that
which emptyness and merit purchaseth,
yet they were chasing, and after them came
the clear and clearer mournfully-sweet chorus
of the spear went right through.

enchanted as she was, the words otherwise you
say even through the little spirit told her how
she softly sleeping lay, or merely pretended not
to let them wash the world of things which have
been said already after saying of departure,
and by the act had recognised from the blackened
beams in drying loops suspended,
the simple harvest stores, sorb-apples,
ripe, wreaths of fragrant herbs and sprigs
of savourie in raisin-clusters twined,
did I not know you till I will unsay
the spell that holds us.

  - Akira Rabelais

Þeir hófu hana á lopt, leituðu á henni að eitri, leystu af henni mittisbandið, þvoðu hana alla upp, greiddu hár hennar, og reyndu allt, sem þeim datt í hug, en það var allt saman til einskis. Mjallhvít raknaði ekki við; því hún var dáin. Þá lögðu dvergarnir hana til, settust allir sjö niður hjá líkinu og grjetu yfir því í samfleytta þrjá daga. Þá ætluðu þeir að jarða Mjallhvít. En hún leit svo vel út, og hafði enn tapað sjer svo lítið, að það var ekki annað sjáanlegt, en að hún svæfi. «Það er ógjörningur að leggja hana Mjallhvít, svona fríða og fallega, niður í hið dimma skaut jarðarinnar» sögðu dvergarnir. Þeir ljetu þá smíða utan um hana gagnsæa krystalls-líkkistu. Þar lögðu þeir Mjallhvít í, rituðu nafn hennar og það, að hún væri konungsdóttir, með gullstöfum á kistulokið. Síðan settu þeir kistuna út á fjallið, og gættu hennar. Fuglarnir komu þar og að, og syrgðu hina fríðu mey, fyrst uglan, svo hrafninn og seinast dúfan.

Mjallhvít lá nú lengi, lengi í kistunni og rotnaði ekki, heldur leit hún allt af svo út, eins og hún væri lifandi og svæfi. Hún var enn hvít eins og mjöll, rauð eins og blóð, og svört eins og «íbenholt.» Þá bar svo til einu sinni, að konungssonur nokkur, sem þar var á dýraveiðum í skóginum, kom til dvergabæjarins, og bað um næturgistingu.

Konungssonurinn sá þá kistuna á fjallinu og Mjallhvít þar í, og hann las gullletrið á lokinu. Þá sagði hann við dvergana: «Látið mig fá kistuna með henni Mjallhvít í; jeg skal borga hana eins og upp á er sett.»—En dvergarnir sögðu: «Vjer látum hana ekki fyrir allt gull og gersemar heimsins.»—Þá sagði konungssonurinn: «Gefið mjer hana þá; því jeg get ekki lifað án hennar Mjallhvítar. Jeg ætla að fara með hana eins og dýrmætasta hlutinn í eigu minni.» Þegar dvergarnir heyrðu þetta, aumkuðust þeir yfir hann og gáfu honum krystalls-líkkistuna með Mjallhvít í. Konungssonurinn varð þá svo feginn, að hann hoppaði upp af gleði, og ljet menn sína bera hana burtu þaðan á herðunum. En það vildi svo til, þegar

þeir báru kistuna niður af fjallinu, að þeim skrikaði fótur, og við hristinginn, sem þá kom á kistuna, hrökk eplisbitinn upp úr hálsinum á Mjallhvít; því hún hafði aldrei rennt honum niður. Mjallhvít lifnaði þá undir eins við aptur, og settist upp í kistunni.